İsimini Kalbime Fısıldadım Şiiri - Hamit ...

İsmini Kalbime Fısıldadım

İsmini kalbime fısıldadım…
Kimseler duymasın istedim,
Çünkü bazı adlar,
Sadece suskunlukta güzeldir,
Yalnızca içten içe yanarken gerçek olur.

Yüksek sesle söylesem,
Bozulur gibi geldi sana dair her şey…
Bir hayal kırılır belki,
Bir hatıra dağılır,
Ya da senin yokluğun
Bir anda fazlasıyla gerçek olurdu.

O yüzden sustum.
Sadece kalbime söyledim ismini…
Öyle sessiz, öyle titrek,
Sanki adını anınca
Kalbim kırılacakmış gibi…
Sanki sen hâlâ içimde yaşıyormuşsun da
Ben nefesimi tutunca,
Gitmemiş gibi kalıyormuşsun…

Ben seni içimde sakladım.
Gözlerimde değil,
Sözlerimde hiç değil…
Kalbimde gizledim.
Çünkü seni dışımda yaşatsaydım
Kaybederdim.

Geceler en çok seni konuşturdu bana.
Bir yastığın kenarında
İsmini içimden kaç kez geçirdim bilmiyorum,
Her defasında
Biraz daha eksildim,
Biraz daha senle doldum.

Biliyor musun,
Kalbim her atışta seni hatırlıyor.
Sana ait olmayan hiçbir şeyin
Beni bu kadar acıtmayacağını
Yıllar sonra bile fark ettim.

İnsan,
Birini içinde ne kadar derine gömerse,
O kadar sessiz severmiş.
Ben seni
En derinime gömdüm,
Ama bir mezar gibi değil…
Bir dua gibi,
Bir sır gibi.

İsmini kalbime fısıldadım,
Ve ne zaman bir acı duysam
Seninle teselli buldum…
Çünkü bazı adlar
Yaradır insanda,
Ama aynı zamanda merhemdir de.

Sen,
Benim en büyük acımsın,
Ve en güzel şiirim...

Hamit Atay