Hasret özlemden daha baskın geliyor.
Halbuki, Yıldızsız kainat zifri karanlık.
Hasretinde özleminde tekerruratı bir anlık, unutulmuşluğuysa yine karanlık.
Güneşin eksenindeki aydınlık, öyle bir boyaki, saydam, duru renksizliğiyle ulaşabildiğinin özüne göre rengini veren bir boya, sankim bir cila…
Karanlık olsada, aydınlık olsada unutturmayanı üzerindeki ışıltı…
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta