Işıktan Kalan Yara Şiiri - Sevim Şahin

Kalbim,
yıllar önce paramparça edildi.
Artık hissetmeye cesaret edemedi.

Acıyla eğildi,
şaşkınlaştı,
yavaş yavaş
karanlıkta kayboldu.

Ama yine de
sevgi bir kez daha sızdı içeri,
sanki yolunu şaşırmış gibi.

Bir anda
her şey renkli olmak istedi.
Önce karanlık gelir,
sonra renk.
Ama geriye
bir yaradan fazlası kalır.
Kırık parçalar toplanır,
boşluklarıyla, çizikleriyle…
tam değil
ama gerçek.
Hissetmek kolay olmadı.
Gözyaşları döktüm,
kendimi yordum.
Ve sonunda
şunu seçtim:
özgürlüğümü.

Şimdi
büyük küçük bütün yaralarımdan
ışık sızıyor.
Rengârenk, parlak bir ışık…
gökkuşağı gibi.

Bir gün sen olmazsan
ve kimse seni anmazsa,
geriye gri bir taş kalır;
varlığının sessiz tanığı.
Rüzgâr ona usulca dokunur,
kar beyaz bir örtü serer.
Güneş uzun gölgeler bırakır,
bir kuş
çıplak bir dalda nöbet tutar.
Günler gelir,
geceler geçer.
Yıllar,
rüzgâr gülleri gibi döner durur.
Taş bir gün ufalanırsa,
sen
yeniden toprağa karışırsın.
Belki başka bir zamanda,
başka bir yerde,
yeni eylemlere hazır olursun.
Çünkü her şey döner durur,
her şey yeniden başlar.
Sen
defalarca doğarsın.

Hayat acıyla doludur.
Bunu çok az kişi bilir.
Onlar mutluluğu
normal sanır,
çünkü başkalarının acısını
görmezler.
Oysa başkaları da
kapalı kapıların ardında ağlar.
Onlar da
acıya dokunmuştur.

Acı hayatın bir parçasıdır,
boşuna değildir.
İçki sonrası baş ağrısı gibi,
en iyi mutfaktaki
hamam böceği gibi.
Acı bizi
olduğumuz şeye dönüştürür.
Gözümüzü açar,
kör bırakmaz.
Dünyayı döndürür,
hareketi başlatır.

Asıl acı
karakteri yoğurur;
ya yumuşatır
ya sertleştirir.
Çoğu insan bunu anlayamaz.

Kötüyü örtmeye çalışır,
uyuşturur kendini.
Acıyı kusur sanır.

Oysa acı
ruhu savaşa çağırır.
Seni aya,
daha da öteye taşır.

İstemek acıdır.
Sevmek acıdır.
Yaşamak acıdır.

Ama insan
hayata
ancak böyle
hazır olur.

Sevim Şahin
9.01.2026