Işıksız Oda Şiiri - Erdal Balcı 2

Bir oda istiyor artık kalbim,ışığı olmayan.
Perde bile gereksiz!Sadece ben olayım.
Bir sandalye,bir yatak,bir avuç ilaç!
Ve adını koyamadığım ağrılar.
Ah o yürek ağrılarım!
Zaten bakacak bir manzaram da kalmadı!
Kapıyı içeriden kapatayım.
Kimse gelmesin!Kimse “iyi misin" diye sormasın!
İyi olmak bu odanın konusu olmasın.
Sağlık sıhhat, dünya, kahrolası siyaset!
Hepsi kapının önünde kalsın.
Dertlerimle aynı havayı soluyayım.
Anılarımı duvarlara asayım.
Bazıları susarak boğazıma çöksün,
Düğüm düğüm olsun yutkunayım.
Bazıları konuşsun, hesap sorsun!
Ben sessizce ağlayayım...
Bazıları sarılıp teselli etsin!
Ben daha da kahrolayım...
Uykum gelirse, itiraz etmeyeyim.
Gelmezse,zaten alışığım.
Geceyle aramızda artık bir anlaşma var.
Sırdaş olduk onunla...
Ben sol yanımdaki ağrılarımı anlatacam...
O da hüzün olup girecek odama.
Bu oda umut istemesin benden,
Gelecek sormasın!
Sadece bugün kalsın,
Hatta mümkünse sadece şu an...
Ben burada yaşamayı değil,dayanmayı deneyeceğim.
Kimseye yük olmadan,kendime bile fazla görünmeden.
Bir oda!
Işıksız!
Çulsuz!
Ve nihayetinde;
Yalnızca bana ait,yalnızca yüreğime ait.