Işıksız Şiiri - Orhan Gülaçar

Üzerimize yapışmayan sözler söyledik.
Uzun yolculuğumuzu düşün
Sen onu, karanlık bir tünele giren,
Ardından aydınlığa çıkan,
Kara tren gibi hayal et ,
Ben unutum sen de unut .
Diyelim ki çocukça mızıkçılık yaptık .
Sen onu, denizden karaya bırakılmış,
Sonra yeniden denize ulaşmış ,
Derinlere dalan bir balık olarak düşün.
Koça bir hayatı sevgiyle yaşadık ...
Senden başkasına ihtiyacım yok ki ...
Sen varsan her yer çiçek bahar ...
Eğer evde olmadığını fark edersem ,
Ben ne yaparım ?
Bu yaşlarda eksilmek, ömürlerden israf
Elektrikler kesik, ses gelmiyor.
Sesini duymak tek umudum.
Karanlıkta kayboldum .
Zaman durmuş gibi, bekliyorum.
Saniyelerin yokluğunda yaşıyorum,
Zifiri karanlıkta seni nasıl bulayım?
Sabahı beklesem, güneş doğsa,
Yüzünde ki parıltıyı göremezsem ;
Ben nasıl yaşayım ?