Varlığın altın çocuğuydu ışık
İlk gözdeydi o bütün ilimleri içinde tutan
Ateşten çıkan son bir harikaydı...
Bütün şuurlara kıskançlık veren
Bir son değildi o güzellik.
Sonsuz bir kinin başlangıcı oldu o karanlık ve ışığın çelişkisi
Ve kondu adı her sıfatın her buyruğun başına
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta