Kapılmak zorsa artık esmer acıların kuzguni sevişmelerine,
Tedavülden kalkmış bezgin ve umarsız bir büyüyle,
Gölgede bohçalı kırgın ışık eskileriyken biz böyle...
Biz böyle azalacağız anladım, biz böyle;
İçindeki küskün sevi çiçeğinin toprağına sızarak her yenilgiyle,
Çökelen yılgın usareler misali... Öyle...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Betimlemelerin edebi yanın ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor. tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta