Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
gözlerim ,görmekten öyle kanıksar ki duvarları
bir şey görmez olumuş artık kör
binlerce duvar yükselir sanki içimde
gökyüzü yok başımda,yalnızca binlerce duvar.
bazen hayat kör bakarız,bakmayı bilemeyiz...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta