Işık Şiiri - Afşin Dualı

Her şey bir çatlağın arasında başladı.
Güneşi hiç görmeyen bir tohum,
Sadece direnerek değil,
Var olarak öğrendi yaşamayı.
​
Dar sokakların soğuğu işlerken kemiklerine
Bir çığlık koparır gece, dönüp bakmaz kimse
Babası olmayan çocukların mirası bu keder
Sistem bir dişli çark, öğütürken bizi birer birer
Ekmek kavgası değil, bu bir onur savaşı
Taşlara yazılmış kader, akarken gözyaşı
Kaç kişi uyandı bu sabah umutla?
Çoğu mahkum olmuş, o karanlık boşluğa.
​
Betondan büyüyen bir gülüm ben
Güneşi hiç görmedim ama ışığı bildim içten
Köklerim derinlerde, acının toprağında
Ve dimdik ayaktayım, yarının umudunda

Adalet terazisi kırık, tartmıyor artık gerçeği
Bir şairin kalemi, susturur tüm o sahte sesi
Ne silahın gölgesi, ne de paranın ihtişamı
Dindirir ruhumdaki, o hiç bitmeyen yangını
Bize öğretilen sadece "kurtulmak" ve "savaşmak"
Oysa asıl zafer, vicdanla o sınırı aşmak
Bir gün bu betonlar yıkılacak, göreceksin
İçindeki o gerçek tohumla, yeniden açacaksın.
​
Köklerini unutma.
Betonlar seni kısıtlayabilir, ama durduramaz.
Sadece büyü...
Tıpkı o gül gibi.