Gözlerin şehrin iki ucu;
suskun bir akşamın ince telaşıyla
düşer omuzlarıma.
Münzevi kamerin altında
ben orada yaşarım:
uykuya küsmüş kirpiklerinin
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta