Işığın Sürgünü Şiiri - Mesut Yüksel

Şimşekle vaftiz edildi doğduğu gece;
göğün nabzı attı, yeryüzü irkildi.
Annesinin duası çarklara sindi,
babasının kelâmı evrene döküldü.

Makineler önce zihninde döndü, hatasız;
o, görünmeyeni gören bir münzeviydi.
Zamanı frekansla tarttı,
mekânı araçsız aşan bir dâhi.

Edison karanlığı pazarlarken köşe başlarında,
Tesla alternatif akımla kıtaları sardı.
Biri parayı seçti, ölü filin gölgesinde;
diğeri yıldırımları kafesinden saldı.

Otellerde bir sayıydı artık adı,
oysa ceplerinden medeniyet dökülürdü.
Güvercinlerin vefasına sığındı,
insanın ihanetinden kaçıp.

Kırk üçte bir kapı sessizce kapandı;
Elektriğin babası karanlığın ortasında kaldı.
Mühürlendi kasası; bir dâhiyi değil,
kıyameti gömdüler odaya.

Işık parayla tartıldı,
gök bedava avuçlara indi.
Bugün her şehir onun mahşeri,
her priz onun acı çığlığı!

Tesla ölmedi;
o sadece bu çağdan çekildi.
Şimdi ruhu,
Sonsuzlukta ilahi bir şimşek tanrısı olarak,
Yarıyor karanlıkları!