Ne o sarı çiçekler, ne de aslanağzı var mateminde doğanın. Sokaklar boş, caddeler karanlıksa bile,
Ümidiydi her zaman yosunların içinde de çıkabilmek gülün,
Kayalara inat…
Küçük bir tomurcuktan mutluluk üreten yaşta duygularım,
Mutluluk balonlarıyla zamanı süsleyen rüyalarım var benim.
Gecenin karanlığı kadar aydınlık bir dünyam,
Hiçbir bekleyenin vuslata erişemediği buluşmalarım var.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta