Işığa Verilen Ten Şiiri - Zeynep Özgel

Yandıkça küçülen mum gibi kendimi ağlıyorum.
Alevim yükseldikçe
gövdemden sessiz parçalar düşüyor.
Kimse ışığın neyle beslendiğini sormuyor.

Eriyen her damla
tenimden kopmuş bir sabır gibi
soğuyup katılaşıyor içimde.

Ben yanarken
karanlık geri çekiliyor,
ama kimse fark etmiyor
karanlığın biraz da bana yerleştiğini.

Bir mumun kaderi
ışık olmak sanılır.
Oysa asıl yazgısı
kendi bedenini
yavaş yavaş terk etmektir.

Ben de kendimi
biraz biraz bırakıyorum hayata.
Her sevdiğimde inceliyorum,
her sustuğumda kısalıyorum,
her güçlü duruşumda
içimden bir parça eksiliyor.

Ve en çok da
kimse üşümesin diye
yanarken yoruluyorum.

Alevim titriyor bazen.
Bu rüzgârdan değil.
İçimde biriken
söylenmemiş cümlelerden.

Sönmekten korkmuyorum artık.
Korktuğum şey
yanarken kim olduğumu unutmak.

Çünkü bir mum
tam bitmeden önce
en parlak hâline ulaşır derler.
Ya ben de
en çok küçüldüğüm anda
en çok görünürsem?

O zaman
kim anlayacak
bu ışığın
neye mal olduğunu?