Işığa Doğru Şiiri - Ahmet Hani

Bahar yaprağının üstünde
sarı yumurtalar
sessizlikte duruyordu;
yaprak bitlerinin yakınında,
yaşamın
sessizce başladığı yerde.

Kabuk çatladı;
larva,
siyah, dikenli, altı ayaklı,
bitmeyen bir açlıkla
ilerliyordu,
derisini döküyordu,
büyüyordu;
ta ki bedeni
kendine
dar gelene dek.

Sessizlik.

Yaprağın kenarına
tutunmak.

Sert kabuğun içinde
iç dünya
yeniden kuruluyordu;
kanatlar
karanlıkta
boy atıyordu.

Aydınlık bir sabah,
eski kabuk
yarıldı;
uğur böceği,
titrek ve yumuşak,
ışığa ulaştı;
güneşte
kanatlarını
kuruttu.

Uçuş.