İşaretler Denizinde Yitik Aşk

Belirsizlik dediğin,
dünyanın rengini yitirdiği yerdir.
Anlam denizlerinden çekildi sular,
yerine işaretler çölü geldi.

Nihal,
artık gülüşün emojiye dönüştü,
kalbin atışı sesli mesaj oldu.
Dudağın sıcaklığı soğuk bir noktada,
sesinin titremesi 'dinlendi' yazısında kaldı.

Her mesaj okunup cevapsız kalınca
bir yıldız söndü gecende.
Her 'çevrimiçi' görünüp sessiz kalınca
bir define battı ruhumun denizine.

Nihal, bu ne tuhaf semiyotik çığlık:
Aşkı işaretlere sığdırmaya çalışan
ve her işarette biraz daha kaybeden
bir çağın diline düştük ikimiz de.

Biliyor musun Nihal,
zihnim aşkını analiz ederken
her veri beni senden uzaklaştırdı.
Her tahlil, senin kokunu sildi.
Her yorum, senin dokunuşunu soğuttu.

Çünkü aşkın haritası çizilmez ki,
o denizlerin pusulası yok.
Seni anlamaya çalıştıkça
sen olduğun yerden kaydın.

Şimdi bu ekran parlaklığında
senin gözlerinin derin karanlığını arıyorum.
Bu emojilerin renk cümbüşünde
senin sessiz gözyaşlarının şeffaflığını.

Nihal,
sevgi kontrol edilemez bir nehir,
bizse onu bardaklara doldurmaya çalıştık.
Analiz arttıkça huzur azaldı,
çünkü sen bardakta değil,
tüm nehirlerin kaynağındaydın.

İşte şimdi anlıyorum:
Gerçeklik yaşanır, yorumlanmaz.
Sen bir metin değilsin ki satır satır okunayım.
Sen bir dua gibiydin,
sessizce tekrarlanan
ve her tekrarda yeniden doğan.

Bu dijital çağın işaretleri arasında
senin adın en kadim harf:
Nihal,
işaret değil,
işaret edilen.
Anlam değil,
anlamın ta kendisi.

Bırakalım artık bu analizi.
Bırakalım mesajlar okunmasın,
ses kayıtları dinlenmesin.
Aşk, ancak belirsizliğin koynunda
gerçek adını fısıldar.

Gel Nihal,
bu işaretler evreninden çıkalım.
Seninle yeniden
kelimesiz,
işaretsiz,
saf ve kontrolsüz
bir aşkın sessizliğine dönelim.