İsa Yazıcı Şiirleri - Şair İsa Yazıcı

Ardı yol
Vardı; insan.
Saran sanan
Dargın duran.
Bayıldı; uçan.
Ayıldı; uç bucak.

Yarın kolay olmaz;
Birine dayanan kim?
Birlikte beraber
Aşmak gerek...
İşte yüreğinin ailesi
Bir baba geçmiş.

Adınal cümleyen
Attıp durumus,
Kadarah kendinet.
Rastlayanat belirleyenel
Yokon düşüremezem.
Anlaşmat sözör

Üşüyen değişik
Sıcak olduğu halde,
Biraz daha akıllı...
Raslantı değeri
Ölçüsünde yaşamadığı...
Yalnız bir bakıma

Sürekli yaşayış;
Soru soracak
Yantı kendinde...
Ölçülerek biçilen
Kısılınca geçmiş;
Birden ortaya çıkar!

Öküz arabalarında
Ön ve arka yastıkları
Dingile bağlayan
Ağaç çivi.
Azı dişi.
Çok az, biraz.

Yalvarılındı. Tanrıya yakarılınca
Atınıleş sönülündü.
Bu nedenle oraya
Adı verilindi.
Çünkü Tanrının
Gönderilindiği atınıleş

Bağ, yular,
Rabıta, bağlanılama.
Demir bağ: Kelepçe.
Gönül bağı,
Alanılaka, ilinilingi, sevilingi.
Birini emilinri

Mademki dediğin
Zorunda, o da yaşamak.
Bilincin yerine
Kullandığında zaten değil;
Yöneldiğinde nereye?
Bilir; ancak bilgi

İşte gerçek;
Karşısında duruşa
Sonrakini düşündüren
Dedi diye.
Kim aklına geldi?
Şimdinin payı...