Kimse kimseye hayvan demesin bu devirde.
Ben atım, sen köpeksin.
Bülbülüm kafesinde bu yıkılası evin.
Ben işçisiyim, sen bekçisi.
Nerede şu toprağın emekçisi?
Nasırlı eller, ayaklar,
Kim saklar ahımızı?
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta