İrma ile Söyleşi Şiiri - Haz An

Üç yıl oldu onsuzluğuma.
Canına kıymayı denedi ruhum,
her defasında başka bir yolla.
Çok hastaydı zira İrma.

Şeytan uçurtmaları yaptım gönlümle,
ağaç dalları mezarları oldu.
Gönlü gökte, ruhu ölü olanın
sıfatı olur mu, İrma?
Oldu.
Bir peygamberin dilinde.

Geceyi içtim üç yıl boyunca.
Sabahı kusamadım.
Aklımda çatlak saatler vardı,
zamanı hiç akmayan.
Olduğu yerde sayıyordu hep
akrep ve yelkovan.

Ölüydü zaman, ölüydü ruhum;
diri peygamberin
“anne” deyişi .

Başörtüsü örtmedi beni.
Çıkardım, attım.
Çünkü suçlu değildi saçlarım.
Gerdanımda kolyeler sergileyecektim.
Ben en çok
sessizliğimden yargılandım, İrma.

Üç yıl oldu onsuzluğuma.
Çok şey öğrendim.
İnsanların yüzüne gülüp
arkasından sövmeyi mesela.
İki yüzlülükse iki yüzlülük,
üç yüzlülük,
hatta beş yüzlülük olsun, İrma.

Matematiğim yetmez
onların yüzlerine.