Bir afet-i suzansın ki mű mkű n mű tahammű l,
İrade yok artık bende,kaldı sade kű l,
Bakarken gő zlerine dayanamaz eririm,
Onulmaz derde çareyse dile,can veririm.
Şayet bő yle sű rerse bin naz ile tenafű r,
Artan kű l için beyhudedir artık tenevű h;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta