dayandığım bu yer çürük
taşımaz ebedi yalnızlığımı
altı boş güvencelerim
farz etmekten ötesi gerçekten
banamı öyle geliyor yoksa
son yağmurlarla çekip küçüldümü dünya
her kaldırım mezar taşı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Mehmet Bey,yüreğinize sağlık,nice sayfaların anlatamayacağı duygular var mısralarınızda en içten tebriklerimle,yasini.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta