Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Köyden kente hesapsız plansız göç topyekün intiharımız oldu sanırım.
Selamla.
Sitemkar sözler.... Zamanın teknolojisinde kültür değişimine vurmuş dizeler ve yürek aslında dostlarını özler... Tebrikler İbrahim Bey...
Bense şehrin en kalabalık mahallesinde yaşıyorum,
Arkadaşımı arıyorum telefonla, yüz vermiyor,
Dizi seyrediyormuş plazma televizyonda,
Teknoloji çok gelişti ama bir dizi kadar değerim olmamış,
Anlamıyorum.
teknoloji çağı kuşağını anlamakta zorlanıyoruz tabi, hani şairlerin en garibi merhum Haşim de 'Melali anlamayan nesle aşina dğiliz' diye kendi kuşağından yakınıyor ya..böyle bayram ve önemli günlerde sevgilerin ve dostlukların manevi yüceliği daha da bir güzel anlaşılıyor..İçten dizeleriniziden dolayı kutluyorum, selamlar..
Bu şiir ile ilgili 23 tane yorum bulunmakta