Yolunu kaybetmiş can, yaşamaktan sıkılır
Ölümü tercih etmek, bir bitmislik, iflasla
Belki çok yalnız kalmış, zor hayata darılmış
Seveni olsa tutar, bırakmaz onu asla
Asıl ızdırap o ki, çağırmadılar onu
Yürüdüğü dostları, önemsemedi onu
Şükür ki dostluklar var, insanı kollayacak
Delirmeden uzanıp, tutacak düşmüş kolu
Bir manzara ki zalim, kalabalık içinde
Bir yalnızlık ki izbe, dostlukların içinde
Bir garip dostum olsun, gece üstümü örtüsün
Ölümle dostluk kuran, ölmüş kendi içinde
Yokluğumla üzeceğim, çok tatlı bir annem var
Ölümle üzeceğim, eşim dostum kardeşim
Babamı ağlatmaya, utanan onurum var
Ölüm Allah'tan olsun, buna iman etmişim
Kayıt Tarihi : 30.1.2026 15:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!