İntihar Karası Şiiri - Ömer Altun 2

Z’amanın küflü soluklarında öğütüldü rüya
‎Firak derman zulasında kahır
İhtimali vuslat efkâr yankısı...
‎
‎Şeddeli bulutlar yakamoz güruhunda
‎Gök gürültüsü toprağa esir
‎Fitne ervahında dimağımda firak lekeleri
‎Mor menekşeler hüznüme gelin
‎Ey miskal sedasında zehirlendiğim..!
‎Sağanak harfler gönlümü biçti biçeli
‎Yokluğun hücrelerimde matemi düğün
‎Kalbim bileklerinde mürekkep kesiği
‎Sükûtun kamburunda vebalimdir kirpiklerin…
‎
‎

‎
‎
‎Hasret beyannamesi gülüşlerime su i zan
‎Yosun b'ağladıkça ketumluğuna sırrım
‎Zümre harflerin kıvrımlarında vuruldum düştüm bakışlarına...
‎
‎Kör kuyu hükümranlığında yıllandıkça
‎Kaybettim tefsirimi lahza lahza
‎Tekerrür ettikçe sevdam
Tebessümlerin perçeminden
Kirpiklerin uçlarından
Saçlarının kokusunda
‎Eğildi söğüt dalları gibi ruhumun dizleri
‎Ey mana makamım..!
‎Hükmü giyilmiş sessizliğin tırnaklarımda sayha
‎Dimağımda kül kokusu
‎Bizar ruhum sensiz
‎Bak bitti gönlüm mürekkebi
‎Mıh misali çakıldım gurbetin kalbine...
‎
‎

‎
‎Duraksadı sarkaç, filizlendi ecel zembereği
‎Koptu ruhun ilmeği
‎Ağardı oya oya gam ve keder...
‎
‎Siman gergefi biçtikçe ruhuma ipekten kefen
‎Söndü kandiller bir bir , kırıldı umudumun fanusu
Katrelerimde vuslat vaadi diye süzüldükçe k’an
‎Devşirildi zamanın çarkı paslı sükûta
‎Ey ukde, nakış nakış içime ördüğüm düğüm..!
‎Arşın dilsizliği, kalbimde derin bir uğultu
‎Her nefes bir veda, her veda bin tabut...
‎
‎

‎
‎23:32
‎Hokkamda kuruyan kan değil, ismine adanmış bir intihar karasıdır.