Bir zamanlar
Bir intihar çiçeği gibi yaşadım,
hayatın arka sokaklarında,
Yıkılmaya yüz tutmuş
Eski bir otel odasında,
Her gün ölüp ölüp diriliyordum.
Sanki tanrı bana küsmüş,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta