Veda et soluk renklerine ışıkların
Kendini yaşadıkça zaman içine akar ılık bir ölüm
İçinden çıkılmaz artık o şehirlerin
ruhuna karışır birazda günahlar
Yanlızlığa ait sessizlikleri biriktirip bir solukta harcarsın hepsini gerçek dışı suretlerde
Ruhumda bir nehir artık gözlerin akıntılarında zamanın boğulduğu
Tüm elbiselerini çıkartsada ne kadar çıplak olabilir gerçekler
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta