İntihar Şiiri - Barış Yeşiltaş

İNTİHAR

Gece borç gibi çöker omuzlarına,
Sabahlar eksik doğar penceresine.
Bir baba kalbi taşır göğsünde ama,
Dünya taşır yükünü üstüne üstüne.

Cebinde yokluk, masada suskunluk,
Rakamlar büyür, küçülür insanlık.
Çocuklarının adını sayar içinden,
Her hece biraz daha kanar.

Eşinin gözleri kal diye bakar,
Ama sözler boğazında parçalanır.
Sevgi yetmez bazen yaşamaya,
Çünkü umut da borçtan haczedilir.

Duvarlar bilir, gece şahittir,
İsyanı sessiz, çığlığı bitirir.
Bir baba güçlüdür der bu düzen,
Güç dedikleri şey içten çürüktür.

Çocuklar güler, kalbi çatlar,
Bu gülüş yarına ulaşmaz sanır.
Onlara bırakacağı tek şey,
Yarım bir hayat, yorgun bir hatıradır.

Borç defteri kapanmaz, sabır kapanır,
İnsan kendinden vazgeçmeyi öğrenir.
Her çıkış kapısı kilitlidir,
Umutsuzluk en son anahtarı verir.

Gece en karanlık yüzünü takar,
Ay bile utanır bakmaya bu derde.
Kalbi hala sevmek ister ama,
Yaşamak artık ağır bir bedel tutar.

Baba diyen sesler kulaklarında,
Gitmek ihanet, kalmak azap.
İki uçurum arasında sıkışır,
Birini seçmek zorunda kalır hayat.

İntihar bir düşünce olmaktan çıkar,
Sessiz bir karar gibi çöker zamana.
Vedayı kimse duymaz o an,
Sevgi bile yetişemez imdada.

O gece hayattan çekilir baba,
Sevdiği herkesi kalbinde taşıyarak.
Geride kalanlara borç değil,
Ömür boyu sürecek bir boşluk bırakarak.

YAZAR: BARIŞ YEŞİLTAŞ
TARİH: 02.02.2026
SAAT: 16:35