Hıçkırıklara boğuluyor susuşlarım,
Terkediyorum terkedilmişliğimi,
Meyilliyim;
Göz pınarlarımı feryad figân sermeye.
Saçlarımdan dökülüyor ayrılığın telleri,
Sessiz sedasız duâlarımın sonuna iliştirdiğim kanlı buselerden dönüyorum,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta