İnsanoğlu değil mi;
Dirinin bahçesini talan edip,
Ölünün mezarına çiçek eken?
Yanındayken bir yudum suyu esirger de,
Gidince ardından gözyaşı döken...
Dallar yeşilken balta vuran el,
Kökü kuruyunca yas tutarmış meğer.
Sağken esirgenen o küçücük bir gel,
Toprak altında dünyaya değermiş meğer.
Varlığın yükü ağır gelir de nefse,
Yokluğun boşluğu sığmaz hiçbir sese.
Gönül kapıları kapalıyken herkese,
Mezar taşlarını bir bir öpermiş meğer.
Oysa asıl hüner;
Bahçe talan olmadan çiçeği sevmekte,
Can bedendeyken kıymet bilmekte...
Zira toprakta açan her bir gül,
Geç kalınmışlığın mührüdür ömürde.
Ahmet Gürkan
Ahmet GürkanKayıt Tarihi : 22.2.2026 20:53:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!