Kadın Öğretmen
Çantasında kaldı bütün sevgisi,
yarına sakladığı hayat,
kurumuş bir yaprak gibi savruldu rüzgârda.
Siyah bir gölge düştü toprağa,
bir öğretmen can verirken,
adalet suskun, barış uzak bir yıldız gibi gitti uzağa.
Sessiz fırtınalar gömüldü geceye,
onca kadın yok olurken,
dünya duymadı feryatlarını.
Anaların yürekleri
yanan orman misali kül olurken,
barış nereye saklandı, hangi gökyüzünde kayboldu?
Çocuklar,
yarım kalan masallarıyla
toprağın kucağında büyürken,
analara koşan feryatların sesi
yıldızlara çarpmıyor artık.
İnsanlık, nereye kaçtı barışla dolu yarınlardan?
Sokak lambaları başını eğdi,
şehir ağıt yakıyor kendi içinde.
Bir defter sayfası uçuyor rüzgârda:
“umut” yazıyor, hâlâ bir öğretmenin eliyle.
Tekrar soruyorum herkese
bu kadar acının ortasında,
barış hangi kalpte doğacak,
hangi gökyüzünde uyanacak?
07.03.2026
~ Gülay Özdemir ~
Kayıt Tarihi : 7.3.2026 23:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Fatma Nur Çelik, gibi daha nice kadınlar öldürülürken, insanlık nereye kaçtı ( !?) Yorumu okuyan değer katan yüreğiniz'e bıraktım
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!