Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
'İnsanlık
Acı günde hep dost kalabilmektir
Terkedilip git denilene, korkmadan gel demektir
İnsanlık bütün canlıları ayırdetmeden sevmekse
Yeri geldiğinde acımadan döv kendini öyleyse
İnsanlık
Hasret kaldığımız bir olgudur aslında
Gelir aklımız başımıza hep musalla taşında'
Elif hanım,
tebrikler..İnsan olduğumuzu hatırlattın bizlere..
selam ve dua ile,
nizamettin özel
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta