İnsanlık... Şiiri - Sait Yalçın

Müslüman gavurdan seçilmez oldu,
Sokaklar çıplaktan geçilmez oldu,
Çağdaşlık dediler, bedeni soydu,
Kendine yeni din yazdı (Haşa!) insanlık...

Aşk dediler azgınlığın adına,
Varmadılar gerçek aşkın tadına,
Seveni bırakıp; zevk muradına
Çığlıklar atarak azdı insanlık...

Doğruyu kovdular tam dokuz köyden,
Koptular unutup o eski özden,
Dürüstlük kalmadı verilen sözden,
Bir güne sözünü bozdu insanlık...

Allah’ın emrini hiçe saydılar,
Gönül verdikleri piçe uydular,
Ne üzüntü, ne de kaygı duydular,
Kendi kuyusunu kazdı insanlık...

Unuttu, aslında doğuştan kuldu,
Kahpelikte sınır tanımaz oldu,
Çareyi na-mahrem koynunda buldu,
Nefsinin emriyle tozdu insanlık...

Şeytanı kendine pir edindiler,
Ne korktu Allah’tan, ne çekindiler,
Nimetin üstünde hep tepindiler,
Sonra da ağzını büzdü insanlık...

Tersin yaptı, doğruyu da bilseler,
Gökyüzünden yer dibine inseler,
Attan inip eşeğe de binseler,
Eşekle dünyayı gezdi insanlık...

Yalan olduğunu hep bile bile,
Kutsaldır dediler çekilen çile,
İşleri güçleri hep yalan, hile,
Sözde hayat sırrın çözdü insanlık...

Sait'im ölümden ibret alan yok,
Komşusu aç iken tok yattılar tok,
Daha da sayacak rezillikler çok,
Baştan sona övgü, gazdı insanlık,
Kendi kuyusunu kazdı insanlık...

06.02.2026 Samsun
Saat : 09:53