İnsanlık Şiiri - Sadık Kocabaş

İNSAN

Bir çamurdum, Hak eliyle karıldım,
Şekil aldım, can verildim, arındım.
"Yaşa!" diye yeryüzüne salındım,
İnanmazsan git Havva'ya sor beni.

Musa oldum asasıyla bilinen,
İsa idim çarmıhlara gerilen.
Yakub'dum ki gözleri kör edilen,
İnanmazsan gel Meryem'e sor beni.

Bir zamanlar ben putlara tapardım,
Mazlumları pazarlarda satardım,
Kız çocuğu doğar doğmaz yakardım,
İnanmazsan Muhammed'e sor beni.

Hamza idim ciğerimden deşildim,
Hüseyin'dim, boğaz baştan kesildim.
Kerbela'da damla suya eğildim,
İnanmazsan piç Yezid'e sor beni.

Yesevi’ydim Horasan'dan gelince,
Alparslan'dım Malazgirt'ten girince.
Amasya'da sarp kayayı delince,
İnanmazsan gel Şirin'e sor beni.

Harman oldum Anadolu'da savruldum,
Mevlana'yla, Yunus ile can buldum.
Hacı Bektaş, Hacı Bayram yoğruldum,
İnanmazsan gel o pire sor beni.

Fatih oldum şehirleri fethettim,
Kanuni'yi kanunlarla yücelttim.
Seyit Onbaşı'yla düşmanı defettim,
İnanmazsan bak tarihe sor beni.

Mehmetçik’tim ya gazi ya şehittim,
Yaradan'ım şahit, ben de şahittim.
İstiklal’de şair Mehmet Akif’tim,
İnanmazsan gel de tarihe sor beni.

Dumlupınar, Kocatepe yolunda,
Mühür oldum Atatürk’ün kolunda.
KALEMSİZ ŞAİR’im vatan yolunda,
İnanmazsan Mustafa Kemal’e sor beni.