Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Deyim yerindeyse...:
"İnsan, insanlıktan çıktı!"
Maalesef öyle Bülent Bey, Kardeşim..
Daha önce bir şiire yazmıştım.. "Kendi kuyusunu kazan tek canlı, insan!"
Nedendir bilinmez bunca "hırs.." Aç gözlük...
Esas ur, "beynimizde" sanki..
Tebrikler şiire..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta