Bir vahşet yaşanıyor merhamet kıyılarında. İnsanlar birbirlerinin duygularını katlediyor. Oltaya takılmış bir balık misali ordan buraya sürükleniyorlar. Kimse kimseyi sevmiyor. Çocukları, küçücük bedenleri alet ediyorlar kocaman günahlarına. Yetmiyor, bu da yetmiyor onlara.
Sonra hayvanları katlediyorlar, öldürüyorlar, ayaklarını kesip öylece bırakıyorlar.
Acımıyorlar, hatta zevk bile alıyorlar ama acımıyorlar. Vicdan nedir bilmiyorlar, merhamet nedir bilmiyorlar.
Sevmiyorlar dostum, insanlar ne birbirlerini seviyorlar, ne diğer canlıları...
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta