İnsanın Doğuşu Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

insan yeniden doğdu
bir tapınaktan değil
kendi kalbinin içinden
çünkü anladı ki
gökyüzüne bakmak kadar
kendine bakmak da kutsaldır
aşk burada başladı
ne günah
ne mucize
bir yetkinlik olarak
insanın
kendi sınırlarını
bilerek aşması
sen ve ben
severken titreyen
düşünürken yanılan
ama yine de
yürümeye devam eden
çünkü trajedi
düşmek değildi
düşüp
anlam kuramamaktı

zarafetinle
kalbim inceltti kendini
aşk kaba bir güç olmaktan çıktı
ve sanat disiplini oldu
nasıl bakılacağını
nasıl susulacağını
nasıl kalınacağını
öğreten

sonra
seni çizdim
kollarını açtım
evrene değdirdim
dedim ki
ölçü dışarıda değil
içeridedir
aşk da böyledir
ne taşkın
ne eksik
iki vücudun
altın oranı
akıl düşman ilan edilmedi
tutku bastırılmadı
ikisi
aynı bedende
barış yaptı
ve adına
insan dediler
artık sevgi
kader değil
seçimdir
özgürlükten doğar
sorumlulukla büyür
insan
severken
sahip olmaz
tanır
tanırken
çoğalmaz
derinleşir
işte bu yüzden
aşk
özel bir hikâye değildir
uygarlığın sessiz mimarisidir
şehirleri değil
vicdanları inşa eder
ve dünya
yeni bir çağ istiyorsa
ne yeni tanrılara
ne yeni korkulara
ihtiyacı vardır
yalnızca
aklını seven
kalbini eğiten
insana
çünkü insan
en çok severken
en çok
insan olur
ve bu
bir masal değil
bir Rönesans’tır
yeniden
şimdi
burada.
Aşk