Kapat pencereleri,
dışarısı çok gürültülü
Ne sözün yankısına
ne bakışın sertliğine tahammül ediyorum artık.
Müzik bile iyileştirmiyor içimdeki sızıları.
Galiba insanın çekileceği en güzel yer, kendi içidir.
Bir mağara gibi sessiz,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta