boncuk boncuk ter dökerek
saçların arasından
gün yorgunu zamanın
yoksulluğunu
özlemin yakıp kavurduğu
güneş yanığı teninde aynalara yansıyan
sessizliğin çıldırtan suskunluğuna
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta