İnsanı Kâmil Şiiri - Rasih Hacıkadiroğlu

İnsan-i Kamil

Bir insan gördüm,

ukbâdan yeni geçmiş gibiydi.

Ağzından nur saçılırdı,

“Şekerim” derdi muhatabına.

Kapının dibinde bir pufa oturur,

ıhlamur çiçeği kokusuyla konuşurdu.

Sözü ayetle başlar,

hadisle yürürdü.

“Cenab-i Fahr-i Kâinat Efendimiz

şöyle buyurur” derdi;

mahviyet onun ön adıydı.

Kendini boş bilirdi,

herkesi hoş görürdü.

“Bizi Hz Allah ve Efendilerimiz yürütür,

onlardan izinsiz

bir adım atmayız” derdi.

Ben dediği duyulmazdı.

Nur konuşurdu O'nda
Yüzüne bakamazdiniz heybetinden

“Bir rüyanız, bir emriniz var mı?”

diye sorar,

rüyayı berrakça tabir ederdi.

Ayet okurken dudakları kıpırdar,

Kur’an’ı el üstünde tutardı.

Onu görünce

melekûtu görmüş gibi

yüzünüz nurlanır,

içiniz aydınlanırdı.

Ne güzel bir insandı;

beyaz güller misali.

Yanından dönünce

hep geri gitmek isterdiniz—

sizi ilâhî huzurun

içine alırdı.