İnsana Ne Olur? Şiiri - Fikret Adımol

İnsan damlaya damlaya
yok olur.
İçindeki fırtınalar
gözlerinde yağmur olur,
her damlada bin parça olur,
toparlayamaz, toparlanamaz
birçare olur.
Yağdıkça, döküldükçe tenine
silinir izleri
tanıyamaz sevdikleri,
herhangi biri olur.
Sanki hiç doğmadı,
bu aleme hiç gelmedi,
derdini kimseye diyemedi,
gözü kör, dili lal olur.
Uykuya dalamaz, anılara dalar,
içine konuşur, dışına susar,
Ne anlaşılır ne anlar,
ibretlik olur.

İnsan doğar sevilir,
büyür serpilir,
belki seçilir,
bir an olur mutlu olur.
Elinde tutamaz saadeti,
çoğu zaman da pişman olur.
İnsan ne ederse kendine eder,
kendine gelemez, kendinden olur.