İnsan ki ; aldanır şaşa'asına maddenin ,
Unutur maneviyatını her zerrenin,
Gözü kapalı dolanır sokaklarda,
Ancak akıllanır tokatı yediği anda.
(10.1.2000-İstanbul)
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




sevgili yazar arkadaşımı en içten dileklerimle tebrik ediyorum.
bu güzelim mısralarda ne de güzel anlatmış insanı...
seni, beni, onu...
değil mi ki? hangimiz tokat yemedi, bu fani dünyada?
daha güzel şiirlerini bizimle paylaşması ümidiyle...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta