İnsan yerini yadırgar mı
Eksik hisseder mi kendini,
Çürümüş bir dal gibi kopuk,
Kendi gölgesine bile yabancı?
Bir çağ ki sonu yok,
Bir çağ ki herkesin dilinde aynı söz:
“Bana değmesin de kimse,
Varsın ötede oynasınlar.”
Ve savaş çıkar…
Ama meydanlarda değil artık;
Ruhun içinde,
Sessiz, derin, kanayan bir savaş.
Ruhu parçalanmış,
Bedeni çoktan yok olmuş,
kalıplaşmış zihin
Hâlâ aynı duvarlara çarpıyor.
Kim kurtarır seni?
Kim söküp alır karanlığı içinden?
Kim yeniden var eder seni
Küllerinden doğan bir sabah gibi?
Söyle…
Kim?
Kayıt Tarihi : 15.3.2026 11:53:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!