İnsan Ve Şehir Şiiri - Adem Tıraş

ŞEHİR VE İNSAN
“Kalabalıklar içinde yalnız kalmak en koyu yalnızlıktır!”
Cemil Meriç
I
Şehirim ben; alnıma, pas gibi tütsü sinmiş
Seherde doğan umut, kör dumanla silinmiş

Gökdelenler çevirmiş, zümrütten etrafımı
Camdan kafesler yapar, ruhumun itlafını

Motor sesleri bozar, seherin sükûtunu.
Alır götürür fitne, ruhumun yakutunu.

Beton duvarlar yutmuş sesimi ve özümü
Aynalara bakınca tanıyamam yüzümü

Havalar kararırken, sokaklarda sessizlik.
İçimde kargaşa var, İnsanlar da mutsuzluk…

Öyle bir somurtuş ki, suratım keskin bıçak
Burnumu tutuversen, sanki canım çıkacak

II
Caddelerde insanlar, boz bulanık akıyor
Tende ruh yok, fikir yok; manasızca bakıyor

İçlerinde fırtına, dışlarında sükût var
Bir çığlık atar biri, yankılanmaz sokaklar

Gölgeye benzer olmuş, yürüyen her bir beden
Terk etmiş gibi ruhu, sade iskelet ve ten

Kalabalık yürürken tek tek donar adımlar
Birbirine çarpıyor sessiz suskun adamlar

Yüzlerde endişe, ne selam var ne de kelam…
Şehirde, sanki herkes kendi başına âlem

Yürüyenler yürümez, aslında sürüklenir.
Ne varacakları yer belli ne yolda fikir…

Komşu dediğin, selamı unuttu ilk önce
Kapılar suskun şimdi, uğultu var sadece

Pencereler açılmaz, perdelerse inmiyor
Kapıların ardında, çığlıklar hiç dinmiyor

Asansörde göz göze gelmemek için bakmaz
Yüzlerini çevirir kimse kimseyi takmaz.

Ne komşuluk kalmış ne de bir kapı aralık
Her dairenin içi, kendi, kendine karanlık

Dünyaları yıkılmış, bakışları kederli
Ömür bitmiş ne hayal, ne de hakikat belli

Aynalar unuturken insanın suretini
Şehir yutar benliği, siler hatıratını
Âdem Tıraş 09,10,2025