İNSAN ve HAYAT
Giymek için kefeni, çıkarır hırkaları
Doğarken kendi ağlar, ölürken başkaları...
Hanifi KARA
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
Devamını Oku
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları




Giymek için kefeni, çıkarır hırkaları
Doğarken kendi ağlar, ölürken başkaları...
Evet o, doğarken sevinenler o, ölürken ağlarlar, ağlamak üzüntü ya da sıkıntının getirdiği bir eylemse demek ki doğarken ağlamak istenilmeyen bir ortama itilmesinden mi acaba diye düşündüm saygılar sunarım.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta