İnsan Tanırdın Şiiri - Mehmet Ay 2

Beni ben de arama, kalbine sor,
Bak gör o zaman, neleri kaçırdın.!
Gözünle değil de, yüreğinle gör,
Kafanda düşünce, nasıl olurdun.!

Kalbimin kilidi, al sende dursun,
Kaybolmasın yeri, hep belli olsun,
Kilitli kalmasın, Açıkta kalsın,
Bu böyle olacak, böyle sanırdın.!

Ömür’ü kısaltan, söz vardır yakar,
Fidanı kurutur, çakmağın çakar,
Dalında bülbülün, gülünden bıkar,
Ateşsiz ocakta, kül de yanardın.!

Aşığa gerekli, maşuk dilidir,
Gönülden Seyrani, Sevda yeridir,
Bilinmez insanlar, kimle kimidir,
Sonradan görülen, insan tanırdın.!

İnsanı tanımak, bir hayli zordur,
İçinde yaşamı, kapalı kuldur,
Yakarsa kalbini, yanıcı kor’dur,
Kısmetin böyleyse, hakkın alırdın.!

Kör talih seninle, aşık atarsa,
Felekte şaşırtıp, geçip bakarsa,
Güneşte gölgede, rahat yatarsa,
Bu böyle dünya mı, gezip ararsın.!

Miadı dilinden, kimse anlamaz,
Öyle ki kimseye, zararı gelmez,
Ölmeden iyi bir, insandır denmez,
Bir kılı Kırklara, kesip yararsın.!
23.01.26 / Saat 23,43
MİADI (Mehmet AY)