Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Ceviz ağacından mobilya yapmayı
bilmiyordu insanlar
Orman mutluydu Kızılırmak'ın türkülerinde
Tüm romanlar mutlu sonla biterdi
Sahaflar babacandı
ve erken açılırdı dükkanlar
Dünya çok büyüktü o zamanlar...
Sana akan tüm nehirlere adını yazdım
Su, çocuktu o zamanlar
El sallardım tanımadığım tren yolcularına
Düşlerim otobüslerden önce varırdı İstanbul'a
Güneş sadece bizim kasabamızı ısıtırdı...
....
kutlarım sayın TOPRAK
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta