İnsan kalmak Şiiri - Dağlar Özügüç

Suskun gönülllerde saklı kalan duygular
Tokken kolay nutuk attırır insana
Marifet açken bölüşebilmektir ekmeği
Ve unutma:
Dil değil, vicdan taşır insan kalmanın yükünü
Kılıçlar pas tutmuş adalet uykuda
Gören bir hayli çok, ama vicdanlar sağır
Herkes haklı kendi cephesinde
Mazlumun sesi göklere çıkar
Ama kimse duymak istemez
Bu yüzden kalabalıklar haklı,
Hakikat hep yalnızdır ne yazık
Bir gün uyanır mı dersin adalet?
Uyanır belki
Ama çoğu yaraya geç kaldı artık
O yüzden insan kalmak bir zarurettir
Bir direniştir bu çağda