İnsan gibi Şiiri - Tuğrul Şenol

düşler de ölür bazen insan gibi
vakitsiz aşınır kapılar
öyle bir seslenir ki bahçede kuşlar
ayrılığa tövbe ettirir ayrılıklar
karşılamaz gidişlerdeki kırgınlığı gelişlerdeki tebessüme dokunan dudaklar
düşlerde güler insan gibi
sevgili dolanır yorganıma acıma ilacıma sızar gülüşleri söylemem
gözyaşlarım eve döner merdivenler ıslak yağmura şaibeli küs
ağlasam tahtalar kırılıp da çökecek diye korktuğum tavan
ey sevgili kayboluş
sen benim dilimde son tutunuş
düşler de boğulur suda insan gibi