Ben sustum, kimse duymadı.
İçim doldu, kimse sormadı.
Gülüşüm kaldı dışarıda,
Kalbim hep içeride ağladı.
Ben sevdim, belli etmeden.
Kırıldım, kimse görmeden.
Herkese iyi geldim ama,
Kendime hiç yetemedim.
Bir gün biri anlar sandım,
İçimde kopan fırtınayı.
Ama en çok şunu öğrendim:
İnsan en çok saklar yarayı.
Kayıt Tarihi : 13.2.2026 18:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!