İnsan Düşündüğü Kadar

İyiliğin ve kötülüğün,
Aşkın ve yalnızlığın,
Yaşamın ve ölümün
İçimde büyük yeri var.

Yüreğim, gönlüm, kalbim…
Sen bir organsın, ölümlüsün.
Düşünce olmasa beynim de senin gibi;
Ama ben beşeriler içinde muazzam olanım.

Düşünerek her şeye ulaşırım.
Duygular kalbimde saklı değil;
Hepsi düşüncemin kementlerinde bağlı.

Düşünce sever, üzer, ağlatır, sorgular.
Kalp yaşamın sıvısını sağlar;
Lakin düzeni yine beyin kurar.

Hayvanlar da yaşar, insanlar da, yavrum;
Acıkır mideler, atar kalpler, çalışır çeneler.
İnsan farklı yaşar, isterse.

Düşünerek farklı olur, bir tanem.
Ben, sen, o ve şunlar beşerilerin muazzamı…
Ama diğerleri ikiye ayrılırlar:

Ya az düşünür, ya hiç düşünmezler.
Az düşünen uçurumun kıyısında pinekler.
Hiç düşünmeyen hayvan bile olamaz, canım.
Arafta bekler faniliğin bitişini.
O ölümsüz olamaz, yoldaşım;
Düşünmeden mahrum kalır çünkü,
Ulaşamaz bu muazzam güzelliğe.