Ne kadar acizmişiz, ne kadar muhtaçmışız?
Demek ki hiçmişiz biz hep zavallıymışız…
Çocuk doğar tam muhtaç, annesi ilgilenir,
Yetişkin insan olur, acizlik dinmemiştir…
Yaşlansa yine aciz, insan yine de muhtaç,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta